Kaba Motor Becerileri Kaç Yaşında Gelişir? Bir Gencin Gözünden
Bir yaz akşamı, Kayseri’nin sokaklarında yürürken gözlerim çocukların oyun oynadığı alanlara takıldı. Top peşinden koşan, birbirine çimenleri sıçratarak gülen, bazen de düşüp kalkarak ağlayan minikler… Birden, ne kadar büyüdüğümü fark ettim. Çocukken ne kadar kolaydı her şey. Yürümek, koşmak, atlamak… Kaba motor becerileri, gelişen her adımda daha da netleşirdi. Ama şimdi, daha yaşla birlikte bunlar ne kadar kaybolmuş? Kaba motor becerileri kaç yaşında gelişiyor? Hadi gelin, bu konuda düşündüklerimi sizinle paylaşayım.
Çocukken Her Şey Daha Kolaydı
Hatırlıyorum da, çocukken her şey çok daha basitti. Parkta koşarken ya da arkadaşlarımla futbol oynarken, bu becerilerin ne kadar önemli olduğunu hiç düşünmemiştim. Sadece eğleniyor, her şeye neşeyle yaklaşıyor, düşseydim bile ağlamadan kalkıp hemen oynamaya devam ediyordum. Kaba motor becerilerim, her gün biraz daha gelişiyordu. Koşuyor, zıplıyor, topun peşinden bir çırpıda koşuyordum. Düşündükçe, çocukken her şeyin ne kadar doğal olduğunu hissediyorum. Bu beceriler, bir çocuğun gelişiminde, bedensel hareketlerini koordine etmesinde ve çevresiyle etkileşim kurmasında çok kritik bir rol oynuyordu.
O zamanlar ne kadar doğal bir şekilde bu beceriler gelişiyorsa, büyüdükçe her şeyin biraz daha zorlaştığını da fark ettim. Bugün, o eski enerjimi, o heyecanımı kaybettiğimi hissettim. Ama çocukken kaba motor becerilerinin en hızlı geliştiği dönemin ne zaman olduğunu, ne zaman başladığını ya da ne zaman durduğunu kimse bana anlatmamıştı.
Bir Gün Parkta Düşmek: Kaba Motor Becerilerinin Farkına Varış
Geçen hafta, Kayseri’deki bir parkta yürürken, parktaki çocuklar yine oyun oynuyordu. Bir grup küçük çocuk top peşinden koşuyor, bazen birbirlerinin arkasından gülerek geçiyor, bazen de topu son anda kurtaramadıkları için yere düşüyorlardı. O an, bu çocukların yaşadığı anı, benim de yaşadığım bir hatıra gibi düşündüm. Hatırlıyorum, tam 7 yaşımdayken, okulun bahçesinde en hızlı koşan çocuk olmak için uğraşırdım. Düşsem de hemen kalkar, devam ederdim. Kaba motor becerilerim gün geçtikçe gelişiyor, hızla koşarken, basketbol topunu yere vuruşumu doğru yapabiliyor, zıplarken düşmüyordum.
O gün, bir çocuk aniden düştü. Koşarken hızını alamayıp yere kapaklandı. Önce biraz korktum, sonra hemen ona yaklaşıp yardım ettim. Ama o çocuk hemen kalkıp, ağlamadan “Bunu yapabilirim!” diyerek tekrar koşmaya devam etti. O an, bir şey fark ettim: Çocuklar, kaba motor becerilerini çok daha hızlı öğreniyorlar çünkü o yaşta düşmenin, kalkmanın, yeniden denemenin bir çekincesi yok. O an, “Kaba motor becerileri kaç yaşında gelişir?” diye sorarken, aslında bu sürecin, ya da bu becerilerin öğrenilmesinin çok daha doğal bir şey olduğunu anladım.
Yaşla Birlikte Kaybolan Neşenin Peşinden
Büyüdükçe, gelişim süreci de yavaşlar. O küçük çocuk, düşerken korkusuzca hemen kalkıp tekrar koştukça, içimde bir huzursuzluk beliriyor. Evet, ben de koşabiliyorum, ama o eski neşeyi kaybettim sanki. Düşmek, kalkmak, yeniden denemek… Sadece çocukken bu kadar neşeliydim. Şimdi, yaşlandıkça, her şeyin daha dikkatli, daha ölçülü olması gerektiğini düşünüyorum. Kaba motor becerileri kaç yaşında gelişir sorusu, sadece çocuklar için değil, aynı zamanda yetişkinler için de önemli bir soru haline geliyor.
Bazen, bu becerilerin kaybolduğunu hissediyorum. Koşmak, zıplamak, yerden bir şey almak… Basit gibi görünen her hareket, bir yetişkinin gözünde bir zorluk haline geliyor. Ama aslında bu beceriler, çocuklukta kazandığımız, zamanla unuttuğumuz beceriler. Gelişmeye, değişmeye, yeniden öğrenmeye ihtiyaç duyuyoruz. Çocuklar kadar neşeli olmasak da, hala potansiyelimiz var. Ama bu potansiyeli kullanmak için cesaret, motivasyon ve belki de biraz da saf bir umut gerekiyor.
Sonuç: Büyüdükçe Kaybolan Bir Şeyler
Kaba motor becerilerinin gelişimi, yaşla birlikte değişiyor. Çocukken her şey o kadar doğal gelişiyor ki, yetişkinlikte artık bu becerilerin kaybolduğunu fark etmek insanı hayal kırıklığına uğratabiliyor. Ama belki de bu, sadece fiziksel değil, ruhsal bir evrim sürecidir. Çocuklar ne kadar cesur, ne kadar özgürse, biz yetişkinler bazen o cesareti kaybediyoruz. Ama belki de bazen, bir çocuk gibi düşmek, kalkmak ve yeniden denemek gereklidir.
Kaba motor becerilerinin gelişmesi, bir insanın sadece fiziksel gelişiminden ibaret değildir. O eski neşeyi, cesareti, tutkuyu yeniden yakalayabilmek, sadece hareketleri değil, hayata bakışımızı da yeniden şekillendirebilir. O yüzden bir gün, o çocuklar gibi düşüp kalkmayı unutmadığınızda, belki de sadece kaba motor becerileriniz değil, hayatınızdaki neşeniz de geri dönecektir.